Jak być dobrą mamą lub dobrym tatą?

Co znaczy “dobrą” czy „dobrym”? Jak nie popełnić błędów naszych rodziców i dziadków? Co zrobić, aby nie powtarzać utrwalonych od pokoleń schematów? Gdzie i kiedy mówić dziecku “nie”? Gdzie stawiać granice?

Wiele z powyższych pytań zadają sobie rodzice, ale nie wiedzą gdzie szukać odpowiedzi. “Coraz częściej spotykam się w swojej pracy z osobami, które chcą lepiej rozumieć swoje dzieci, chcą mądrze kochać, słuchać i skutecznie się z nimi komunikować, chcą być po prostu bardziej świadomymi rodzicami – mówi Agnieszka Młodzikowska, psycholog i terapeuta z Perfect In Centrum Terapii i Rozwoju Osobowości – Najważniejsze jest dostrzeżenie i wyeliminowanie starych wzorców zaczerpniętych od naszych rodzin, a także zastąpienie intuicyjnych działań świadomym zachowaniem”.

Zobacz też: Jak postępować z nerwowym dzieckiem?

Uczucia

“Ważne, żebyśmy zdawali sobie sprawę z pewnych zależności – radzi Agnieszka Młodzikowska – np. pomiędzy dziecięcymi uczuciami i ich zachowaniem. Kiedy dzieci czują się dobrze, dobrze się zachowują. Problem w tym, że rodzice zwykle nie akceptują odczuć swoich dzieci, nieprawidłowo reagują na ich zachowania; przede wszystkim zaprzeczają uczuciom dziecka („Nie ma się co martwić i tak się przejmować”, “Nic się przecież nie stało”, “To przecież nie boli”, “Jak zwykle przesadzasz i dramatyzujesz”) lub  udzielanie odpowiedzi “filozoficznych”, mało konkretnych, “zbywających”  ( „No cóż, takie jest życie”, “Tak musi być”)”.