Był piękny, słoneczny dzień. Niestety, na niebie powoli zaczynały się zbierać ciemne chmury. Wojtuś wraz ze swoją mamusią, tatusiem i siostrzyczką wybierali się na spacer do lasu. Kiedy wszyscy byli już gotowi do wyjścia, tato zawołał:

– No to idziemy, drużyno!

– Zaraz, zaraz! Nie tak prędko! Nie zapomnijcie o rękawiczkach i czapkach! – przypomniała mama. – Przecież mamy październik.

– Mi jest ciepło! Nie chcę rękawiczek! – powiedział Wojtuś i wy­biegł z domu.

Po dziesięciu minutach cała rodzina dotarła na skraj lasu. Dzieci rozbiegły się wesoło po lesie. Zbierały szyszki, patyki, budowały małe szałasy. – To dla jeży! – wołały. Obejrzały mrowisko, pomachały wie­wiórce.

– Pobawmy się w berka! – zaproponowała dziewczynka. I już po chwili brat z siostrą i ich rodzice wesoło biegali wśród drzew.

– Mamusiu, zimno mi w ręce – skarżył się Wojtuś. Było mu trosz­kę wstyd, że nie posłuchał mamy w domu.

– Chodź kochanie. Przypominasz mi niesfornego niedźwiadka – po­wiedziała mama, wyjmując z kieszeni swego płaszcza rękawice synka.

– Opowiedz nam o tym misiu! – prosiły dzieci.

– Dobrze, ale powoli wracajmy do domu, bo robi się zimno. W drodze do domu mama zaczęła swą opowieść.

Polecamy też: Zabawy dla dziecka u lekarza

Daleko w górach, wśród drzew i strumyków, żyła rodzina niedź­wiadków. Jak wiadomo, wszystkie niedźwiedzie jesienią szykują się do snu zimowego. Dlatego mama niedźwiedzica zabrała małego misia w góry. Kiedy dotarli do strumienia, powiedziała do swego synka.